Historia Kościoła
SKARŻYCE . 1782 ROK

Dzwonnica murowana była, złączona razem  z murami kościelnymi. Na dzwonnicy była wspaniała wieża drewniana, gontami pokryta i cała pomalowana na czerwono. Wszystko to niestety uległo spaleniu.

Po odbudowaniu cały kościół zmienił swój wygląd. Wieża i dzwonnica zostały obniżone i  podmurowane do wysokości teraźniejszego stanu, tak jak i reszta dachu na kościele.
Nowe dachy pokryte zostały gontami
z drzewa.
Po wielu latach niewoli, wojen i braku środków, kościół w Skarżycach wymagał wielkich remontów. Renowację kościoła rozpoczął ks. Alfons Niderman (1935 – 1971). Jego staraniem wykonano remont wieży i pokryto dach blachą.

Wieża do roku 1945 gontami kryta.

Wchodząc z cmentarza do kościoła był babiniec czyli kruchta, z tej kruchty do kościoła prowadziły drzwi poboczne na zawiasach żelaznych, wszedłszy za próg kamienny do kościoła widniała kropielnica, z białego marmuru na święconą wodę w murze osadzona. Za tymi drzwiami – wejście na chór z drzewa zbudowany i pomalowany. Organy na nim w 8 głosach umiejscowione, także malowane. Pod chórem stały naprzeciw siebie dwa konfesjonały drewniane i malowane. Na kościele stały stare ławki sosnowe, ustawione po lewej i prawej stronie. Okien okrągłych trzy z prętami żelaznymi w okrąg robionymi, a na miejscu okna czwartego Ambona stała sztuką stolarską i rycerską cała odmalowana. Posadzka biała kamienna, a sufit z tarcic.

W kaplicy naprzeciw zakrystii można było zobaczyć chrzcielnice nową kamienną, Z przykryciem drewnianym, opatrzoną zamknięciem. Ołtarz Wielki Świętej Trójcy w trzy kondygnacje wystawiony, cały malowany, rzeźba miejscami pozłacana, miejscami posrebrzana. Mensę ma murowaną, konsekrowaną. Do zakrystii prowadziły drzwi dębowe blachą żelazną okute, na trzech zawiasach, z dwoma zamkami do zamykania. Zakrystia murowana i sklepiona z jednym niewielkim oknem w drzewo oprawionym.

Szafy nowo zrobione, niektóre z nich opatrzone zamknięciem. Wyszedłszy pobocznymi drzwiami z kościoła, przy murze cmentarnym widniała kaplica murowana, zwana Ogrójcem. Prowadzą do niej drzwi dębowe z dobrym zamkiem na zawiasach. Do dzwonnicy z dworu wchodząc drzwi podwójne na zawiasach, które się kołowrotem zawierają. Podłoga w dzwonnicy z tarcic ułożona, wiązanie wśród dzwonnicy jest dobre na którym dzwon tylko jeden.


- Archiwum Diecezjalne w Częstochowie Sygn. 63 akta Konsystorza Generalnego.
-J. Wiśniewski : Diecezja częstochowska. Opis historyczny kościołów i zabytków w dekanatach będzińskim, sączowskim, zawierciańskim i żareckim 1936 r.
- Katalog zabytków sztuki w Polsce, pod red.I. Rejduch – Samkowej i J. Samka t. V. Warszawa  1962.

Historia Kościoła SKARŻYCE 1936 r.

Kościół jest murowany w stylu barokowym, belkowo sklepiony i pokryty dachówką. Na froncie widnieje wieżyca z podwójnym dachem, zakończony zwykłą wieżyczką. W wieży z trzech stron są po dwa okna, a z dwóch stron są strzelnice. Dawniej wieża była wsparta z obu stron jakby Szkarpami, które je wzmacniały, lecz z czasem je usunięto. Dach na kościele był wysoki, sięgający do szczytu wieży. Mury kościelne tu i ówdzie są zarysowane skutkiem osłabienia gruntu i od wstrząsów z armat stojących w czasie I wojny światowej / od marca do sierpnia 1914r/ za murem kościoła, naprzeciw zakrystii. Między dwoma oknami od południa tkwi obsadzony w murze pocisk artyleryjski / Szrapnel/. Głowica kościoła tworzy obszerną absydę, a po obu jej stronach znajdują się dwie równoległe, półokrągłe absydalne sklepione kaplice. Trzy obok siebie będące absydy są symbolem  Trójcy Przenajświętszej.

Kościół bowiem ufundowany został w 1583r przez Dziedzica Skarżyc Mikołaja Brzeskiego wkrótce po wstąpieniu Kalwinów do pobliskiego Kromołowa,/ w roku 1552/ którzy zwalczali Trójcę. Do czasu wybudowania kościoła w Skarżycach wierni kościołowi katolickiemu z Kromołowa chodzili do kaplicy katolickiej w Skarżycach istniejącej na wzgórzu od XII w. Kościół swym wyglądem miał wiernym przypominać ów dogmat. Architekturze sakralnej narzucono wówczas konkretne konwencje artystyczne i dążono by wyrażała określone treści. Wszystkie trzy rotundy na zewnątrz zdobią pilastry i barokowe facjatki. 

Wygląd kościoła przed remontem wieży i ze starą niekamienną elewacją
Nad środkową dominuje wieżyczka opatrzona kilkoma okienkami, na której szczycie promieniała ozdoba w kształcie monstrancji z żelaza, oparta na koronie. Sąsiednie wieżyczki ozdobiono koronami i krzyżami. Po obu stronach nawy są dwie dobudówki, od południa była kruchta boczna, a od północy wejście na chór będący w stylu barokowym. Kościół był wysadzany posadzką terakotową w tafle czarne i białe, jednakowe na całym kościele, ufundowana w 1901r. kosztem Fabrykantów.

Ołtarz Główny w kościele jest w stylu barokowo- klasycznym pochodzącym z końca XVI wieku, był polichromowany i bogato złocony, zdobią go po dwie kolumny i dwa pilastry, na konsolach stoją figury św. Apostołów Piotra i Pawła. W środku widnieje obraz Trójcy Przenajświętszej, którą adorują święci Biskupi Wojciech i Stanisław, obrazów reprezentuje styl barokowy i pochodzi z XVII wieku. Na antependium wyrzeźbiona została Wieczerza Pańska.

Do bocznych kaplic prowadzą delikatne arkady a w nich nisze. Kaplice boczne są renesansowe z pierwszej połowy XVII wieku.

Po lewej stronie w kaplicy znajduje się obraz Bożego Narodzenia i Pokłon Pasterzy /barokowy XVII w/. Wysoko widniał obraz św. Franciszka. Z tej kaplicy po lewej stronie jest wejście do niskiej beczkowo sklepionej zakrystii, oświetlonej dwoma bliźniaczymi okienkami. Po tej stronie wyjście na cmentarz.

W drugiej kaplicy ołtarz z obrazem św. Jana Chrzciciela, wysoko znajduje się obraz Najświętszej Marii Panny. Na ołtarzu stał wysoki krzyż dębowy, w sąsiedniej niszy na kolumnie figura Pana Jezusa z Otwartym Sercem. Ołtarze w nawach bocznych są w stylu klasycznym, murowane koniec XVIII wieku, w lewym znajduje się obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem pochodzący z XVII wieku, w prawym natomiast widnieje postać św. Floriana a przełomu XVIII/XIX wieku w pancerzu i pełnym uniformie dowódcy, zalewającego ogień.
Na ambonę w stylu barokowym z połowy XVIII w. prowadzi  wejście oryginalne składane. 

W kruchcie / Babińcu/ dobudowanej do wieży znajdowały się następujące płyty pomnikowe: Adam de Heppen ur 1743 zm, 1806 Antonina, Katarzyna Heppen / z domu Rottermundów/ żona Adama ur,1752 zm,1789r.
Salomea, Hermonegilda Heppen / z domu Zabinowskich/ zm, 1806r.
Józefa z Heppenów Drake ur, marzec 1786r, zm, 1850r.
Ludwik de Heppen ur,1788r, zm,1852r.
Teofila z Grabińskich – Ketlińska żyła lat 75 zm, 19. 12. 1865r.
Matylda z Heppenów – Ketlińska zm, w Kielcach w 1882r.

Kruchta została rozebrana w 1974r, podczas prac odnowy świątyni, płyty nagrobne zostały wmurowane w ogrodzenie kościoła od strony wschodniej przez Jana Moszczowskiego w 1976r Herby założycieli nad wejściem  do kościoła

Herby założycieli nad wejściem do kościoła


- Archiwum Diecezjalne w Częstochowie Sygn. 63 akta Konsystorza Generalnego.
-J. Wiśniewski : Diecezja częstochowska. Opis historyczny kościołów i zabytków w dekanatach będzińskim, sączowskim, zawierciańskim i żareckim 1936 r.
- Katalog zabytków sztuki w Polsce, pod red.I. Rejduch – Samkowej i J. Samka t. V. Warszawa  1962.